Blog: Het gaat toch niet over kanker?

Waar gaat het over? Wat houd mij bezig? Met deze vragen kom ik tot een blog. Het lukte me niet de laatste maand mij toe te zetten om te schrijven, te schrijven voor een blog. Ik kon maar één onderwerp vinden en dat was niet de bedoeling dat daar mijn blogs over zouden gaan.

Over kanker. Over chemo. Nee, dat was absoluut niet het uitgangspunt voor het schrijven van mijn blogs. Wel wat mij bezig houdt. En daar zit de angel.
Ik wil niet schrijven over kanker en chemo. Wat heb ik daar een hekel aan. Documentaires, films, artikelen over kanker, ik las ze nooit. Het gaat over dood of wetenschappelijk onderzoek of hoe ongezond we wel niet leven en dat je daar kanker van krijgt. Met dit alles kon ik mij niet verbinden. Nog steeds niet. Misschien nog het meest met de dood, want daar krijg ik, en jij ook, vroeg of laat mee te maken.

Ben ik dan ontkennend over kanker en chemo?
Oké, ik heb een hekel aan kanker omdat ik de hele industrie erom heen verfoei. Ik geef nooit geld aan het KWF. Vooral het wetenschappelijk onderzoek geloof ik niet in. Zij worden als heilig gezien dat daar het antwoord vandaan moet komen. Er wordt gezocht naar een speld in een hooiberg en volgens mij moet er niet gezocht worden in een DSC06180hooiberg. Het enige waar je kan zoeken is in jezelf. Dat is wat ons niet wordt geleerd. Niet door je ouders, ook niet hun ouders en de ouders daarvoor etc. We groeien op met pijn die grotendeels niet van je zelf is, maar afkomstig uit je voorouders. En dat heeft zijn weerslag op je lichaam, de pijn gaat zich generaties lang vast zitten in je lijf.

Ik geloof dat er collectief geheeld mag gaan worden, maar dat kan alleen als je contact leert maken met jezelf, wie ben je werkelijk. Ik weet het ook niet altijd, ik kom nog zoveel tegen, ik heb nog zoveel te doen. Dat is het cadeau van mijn leven, en dat bedoel ik niet cynisch.
Vroeg of laat gaan veel mensen op zoek naar hun zelf. Je ontdekt jezelf en gaat helen en soms werkt dit ook nog door naar andere mensen om je heen. Anderen doen dit als de diagnose kanker komt, dan schrikken ze zich rot en ojee, wat moet ik nu met mijn leven.
Deze schrik heb ik niet gehad. Wel de vraag of ik wel of geen chemo moest gaan doen. Ik heb na wikken en wegen wel besloten dit te doen met daarnaast een alternatieve weg. Of eigenlijk een natuurlijke weg. Want mijn lijf wordt uit balans geslagen en zal ik zelf alle zeilen bij moeten zetten dat mijn lichaam weer in het reine komt met zichzelf.

Schrijven wat me bezig houdt… Dit zat dus te broeien en wilde er uit…
Of ik nu aan de chemo ben of niet, mijn hart kan ik blijven voelen stralen. Ik zal blijven omarmen wat ik lief heb en ik probeer te omarmen waar ik het moeilijk mee heb, zodat dat kan smelten. En ja, ik heb ook k-dagen, vooral nu ik de periode wel als erg lang ervaar, al 6 maanden in de weer met mijn zieke lichaam. Het eind is in zicht, hoe treffend, en een nieuw begin is aanstaande. Dat wordt voor mij misschien wel een moeilijkere tijd dan nu in deze periode, die gestructureerd is door de chemo’s. Een nieuw hoofdstuk gaat bijna van start. Yes!

Margot Shunya

Lotusbloem 2
Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.

[wysija_form id=”3″]

 

 

Eén gedachte over “Blog: Het gaat toch niet over kanker?

  • 13-12-2014 om 10:46
    Permalink

    Oh Margot, via LinkedIn kom ik op je blog. Ik schrik ervan om te lezen dat je kanker hebt. Het is mooi om te lezen hoe je met je ziekte omgaat, maar ik lees ook de moeite en de pijn. Lieve Margot, ik wens jou en Adri heel veel sterkte in deze zware periode in je leven. Veel liefs en vooral beterschap gewenst! !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twee × 1 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.