De keus is aan jou

Staande bij een bloemenstal, al weer lang geleden, misschien was ik nog geen 20 jaar, stond ik te kijken naar al die verschillende bloemen met allemaal andere kleuren. Welke bloemen zal ik nemen?

 

Terwijl ik de ene na de andere bos bloemen bekeek, voelde ik een besluiteloosheid in mij opkomen. Waarna diep in mij de zin omhoog kwam: het hele leven is keuzes maken.

Dat moment komt bij tijd en wijle aan mij voorbij: keuzes maken, dat is het hele leven. De keus die je keer op keer maakt helpt je op weg naar wat je mooi vindt of wat je wilt leren of wat je wilt zijn. Dat kan over bloemen kopen gaan, een opleiding kiezen en ook de gedachtes die in je rondwaren.

Een tijd terug hebben wij (mijn lief en ik) besloten om voor de 2e keer naar hetzelfde huisje in de Ardennen te gaan. Het was de vorige keer zo fijn. Een sauna in het huisje en we hadden bergen sneeuw. Ik word reuzeblij van sneeuw. Alles is zo sereen, ik waan mij dan in een paradijs. We zijn vaak in de winter in de Ardennen geweest, en we hadden steeds geluk dat er sneeuw lag. Naarmate de week dichterbij komt om naar de Ardennen gaan, bekruipt mij een naar gevoel. Er ligt namelijk deze keer helemaal geen sneeuw. Wat moet ik daar zonder sneeuw? Hoe kan het nou leuk worden als alles bruin en winterkaal eruit ziet. Zo saai om dan te wandelen. Niets moois aan.

En voor ik er erg in had, namen deze gedachtes bezit van mij. Namen bezit van mij. Alsof deze gedachtes dit doen. Op dat moment denk ik dat. Ik geloof dat. Als het ware ging ik er in zitten wroeten. Totaal geen erg wat ik aan het doen was. Ik had een beeld gecreëerd, dat wilde ik graag. Doordat ik ermee doorging, ging ik mij ongemakkelijk voelen, zeg maar gerust chagrijnig. Puur en alleen op basis van de gedachtes die ik zelf had gemaakt.  

Tot het moment van wakker worden kwam: ik heb de keuze. Dat geeft mij ruimte en ontspanning. Ik maak zelf de keuze welke gedachtes ik heb, waarover ik denk, hoe vaak ik denk. Ik maak ook de keuze wel of niet te denken. Keuzes om wel of niet iets te doen. De meeste eenvoudige weg om het denken los te laten is in contact te komen met mijn lichaam, mijn voeten voelen, handen voelen, buik, rug etc en mij bewust te worden van mijn ademhaling. 

Gedachtes zijn niet verkeerd. Maar gedachtes zijn niet helpend als je erin verstrikt raakt en je laat leiden door je denken. Wanneer je in je denkmodus zit, is dat niet het moment om een keuze te maken. Op het moment dat je opmerkt dat je je laat leiden door je gedachtes, wie ziet dat in jou? Wie denkt jouw gedachtes?

Er is een deel die dit in jou kan opmerken: hé ik denk. Of ik voel dit of ik zie dat. Dat is een waardevol deel in jou. Je kan het zien als je innerlijke zelf of je innerlijk weten of je innerlijke helderheid. Hiermee in contact komen en blijven is een oefening. Met vallen en opstaan. Steeds weer terug kerend hierin oefenen, soms iets meer, soms iets minder. Je kan dit als een opgave zien of als bevrijding. Aan jou de keuze.

 

Hartengroeten,
Margot Shunya

 

 

Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.

cropped-cropped-IMAG0038.jpg

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

twaalf − 1 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.