Beste anesthesist

Drie jaar geleden schreef ik deze nooit gestuurde brief.

 

Beste anesthesist,

Bijna een jaar geleden ging ik onder narcose.

Misschien wat ongebruikelijk om een jaar na dato een brief te sturen. Een brief over mijn ervaringen in de uren voor mijn operatie. Bang en angsten. Ik heb geen idee wat u tijdens uw opleiding en uw werk leert over het lichaam dat herinneringen opslaat.

Ik werd geopereerd omdat ik een grote cyste had op een van mijn eierstokken. Met de arts allerlei scenario’s doorgenomen over mijn andere eierstok en ook of mijn baarmoeder wel of niet behouden kon blijven. Omdat het niet zeker was of het kwaadaardig zou zijn moest de cyste van 16 cm met eierstok in zijn geheel eruit. De cyste mocht niet breken. Ik wist dus dat ik minimaal een litteken zou krijgen van 16 cm. Een week ervoor werd de operatiedatum vast gesteld. Ik zorgde in die week goed voor mij zelf: rust en ontspanning voor mijn lichaam en geest, zodat ik uitgerust de operatie in zou gaan. Tevens onderging ik een theraepeutische traumasessie om positief de operatie in te gaan. Want hoe meer ontspannen een lichaam is, hoe beter je uit narcose komt en je herstel soepeler zal verlopen. Wanneer je een vermoeid lichaam hebt, kun je de wonden van een operatie minder goed aan en wordt dan geestelijk een extra belasting.

De dag van de operatie werd ik vroeg wakker in het ziekenhuis. Ik kreeg een licht ontbijtje en het was wachten, wachten totdat ik zou worden opgehaald. Ik zou rond 1200 uur worden geopereerd. Ik was ontspannen, de verpleging stond daar van te kijken, er stond immers een grote operatie te wachten. Ik las wat in de Happinez, keek wat op mijn tablet en tuurde naar buiten over de weilanden van Ouderkerk a/d Amstel. Tot mijn verbazing werd ik om 9.45 uur al opgehaald. De verpleging wist ook niet waarom zo vroeg, er was misschien iemand uitgevallen. Wel belde ik nog even naar mijn lief: “ik word nu al opgehaald, dus ik zal wel snel aan de beurt zijn”. De spanning voelde ik komen. Tranen achter mijn ogen.

In bed werd ik door de gangen gereden van het AMC, de lift in en weer een paar gangen door tot ik in de ruimte kwam met meerdere bedden. Deze ruimte was het voorportaal voor de operatiekamers. Ze hadden mij op tijd gehaald om tijd te nemen voor de ruggenprik die ik zou krijgen. Een ruggenprik vind ik eng. U heeft samen met een collega zeer zorgvuldig en op een rustige manier de ruggenprik gezet. Het ging niet in één keer goed, maar het gebeurde in een ontspannen setting. Ondanks de spanning, kon ik er in ontspannen. Ik had nu een slangetje in mijn rug, waar later de medicatie, pijnstilling, door heen zou stromen.

Het was kwart over 10. Ik dacht, nu word ik zo opgehaald voor de operatie. Ik wachtte. Ik wachtte. Ik wachtte. Ik keek naar de klok. Ik keek weer naar de klok. De wijzers zag ik langzaam vooruit schuiven. Half elf, kwart voor elf, elf uur. ‘Nu zullen ze me zo wel ophalen’, dacht ik. Kwart over elf, half 12. Ik zag bedden met mensen er in (patiënten noemen ze dat) gebracht en opgehaald worden voor de operatie. Ik zag zelfs een bed waarbij de vrouw gesteund werd door haar man. Ik was lichtelijk jaloers. Zo fijn om dit soort momenten steun te hebben, te ervaren. Dat je niet alleen hoeft te wachten. Kwart voor 12, 12 uur. Nog steeds gebeurde er niets. Er kwam niemand naar mij toe. Kwart over 12, half één. Ik moest onderhand naar de wc. En omdat ik een grote cyste had, drukte die behoorlijk op mijn blaas. Dat was immers de klacht waar ik mee naar de huisarts was gegaan. Kwart voor één. Ik dacht, tijdens de narcose krijg ik toch een catheter, dus hoef ik nu niet te plassen. Eén uur. Tijd om iemand te vragen of ik naar de wc kon gaan. Ik hield het niet meer en riep iemand van de verpleging. Het duurde nog even voordat de juiste verpleger bij mijn bed was. Ik gaf aan dat ik erg moest plassen, “ik lig hier al drie en een half uur te wachten!” Ik kreeg een po. Door de spanning duurde het even dat ik in het bed op de po kon plassen. Het luchtte op. De po werd opgehaald en ze vertelde dat ik bijna werd opgehaald. U, de anesthesist kwam ook weer even in beeld en u zei en passant dat ik bijna werd opgehaald. Ondertussen begreep ik dat u het erg druk had. Twee operatiekamers tegelijk. Dat scheen geen gewone planning te zijn. Half twee, ik werd opgehaald! U was zo druk doende, dat ik vroeg, terwijl u het bed reed, of u al wel geluncht had. Nee, dat had u nog niet.  U vertelde, als u mij onder narcose had gebracht dat u dan ging lunchen. Wat door mij heen ging, sprak ik niet uit.

In de operatiekamer komende vertelde ze hoe mooi deze was, het waren namelijk nieuwe kamers. Ik moet zeggen, de kleuren waren zacht groen en oogde heel rustig. De gynaecoloog kwam naar mij toe, een hele lieve vrouw. Met tranen in mijn ogen vertelde ik dat ik zo lang had gewacht en dat mijn man denkt dat ik al geopereerd ben, want ik had hem immers gebeld om kwart voor 10. Ze ging hem gelijk bellen. Ik lag te huilen op de operatietafel. Dit vond ik zo lief van haar. Ondertussen werd ik aan slangen gelegd en werd er druk om mij heen gewerkt. De gynaecoloog kwam naar mij toe en gaf groeten en liefs door van Adri, mijn lief. En gelijk ging ze door waar ik graag wilde zijn als ik onder narcose ging. Op een Grieks eiland! Onmiddellijk  voelde ik het begin van de narcose door mijn lijf gaan. Ik ging tollen, heel hard tollen en tegelijkertijd werd een mondkapje tegen mijn mond geduwd. Ik schrok mij te pletter en ging dit weg duwen, mijn benen gingen trappelen, ik schopte de lakens van me af. Ik voelde me machteloos. Vastgeketend. Het kapje werd stevig tegen mijn mond gedrukt. ‘Omdat dat moest’, werd gezegd. De gynaecoloog zei luid en duidelijk en liefdevol tegen me: “Kijk mij aan!” “Oja, natuurlijk, contact houden,” zei ik. “Dit is helemaal niet goed, zo in paniek onder narcose gaan.” Haar ogen zie ik nog voor me en ik verdween het niets in.

Wat leest u, over uw rol, anesthesist?  Ik heb het zelf een paar maal door gelezen en steeds op het zelfde punt kreeg ik een opvlieger. Het moment dat ik door u werd opgehaald en u druk doende was en nog niet geluncht had. Met deze stress van u werd ik naar de operatiekamer gebracht en vrij heftig onder narcose gebracht. Precies op het moment dat er wat anders nodig was. Ontspanning, rust, zachtheid. Gelukkig was voor mij de gynaecoloog een rustbaken. Een soort engel op dat moment. De stress die ik van u meekreeg op een moment dat ik zeer kwetsbaar was, ging door merg en ziel en ging mee mijn lijf in.

Misschien vindt u dit lariekoek. Het werk in de operatiekamer gebeurd bij mensen die niets meer kunnen, maar het lichaam slaat herinneringen op. U kent misschien verhalen van mensen die al huilend wakker worden uit narcose. Ik heb rusteloze benen gehad de dagen, weken en maanden na de operatie. Mijn lichaam wilde nog steeds vluchten. De narcose bracht mijn lichaam als het ware in bevriezing, waardoor mijn lichaam niet kon vluchten.

Ik ben er van overtuigd dat u kan bijdragen dat mensen ontspannen onder narcose gaan. Wat ik niet uitsprak toen u mij kwam ophalen: houdt, samen met uw collega’s, contact met cliënten die wachten en wachten voordat ze onder narcose gaan. Open en eerlijk, ook al is er een wachttijd. Op dat moment was ik er te moe voor om er iets over te zeggen en voelde mij vooral zeer kwetsbaar en overgeleverd aan de structuren van het ziekenhuis.

~~~

Nu bijna vier jaar later, krijg ik geen opvlieger meer als ik mijn verhaal lees. Mijn lichaamsbewustzijn is sindsdien gegroeid, niet alleen vanwege mijn ervaringen als lichaamsgericht therapeut, ook omdat dit mij een diepe ervaring heeft gebracht. Dankzij therapeutisch traumawerk ben ik stap voor losgekomen van deze gebeurtenis. Na drie en een half jaar ebde de dagelijkse beelden weg dat ik op de operatietafel duizelingwekkend onder narcose ging. Sindsdien voel ik het niet meer als gisteren en voel ik mij niet meer zo kwetsbaar. Tijd om deze brief op openbaar te zetten.

 

Hartengroeten,
Margot Shunya

Lees hier het vervolg op mijn brief.

Interessante boeken over traumaheling:

  • De tijger ontwaakt – Peter Levine
  • De stem van je lichaam – Peter Levine
  • Het weerbare kind – Maggie Kline
  • De weg uit trauma – O. Dingjan en D. Kranenburg

 

 

Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.

cropped-cropped-IMAG0038.jpg