Blog: Waarom zou ik bloggen?

Soms komt het maar niet uit mijn vingers. In juni 2013 had ik het al voor mezelf opgeschreven. En nog steeds komt het er niet uit, terwijl ik heel graag wil: Schrijven, liefst bloggen.

Zoals ik anderhalf jaar terug schreef:
‘Ik heb hier al langere tijd een hang naar. En het liefst op een manier waarin ik voel dat het stroomt: dat de woorden uit mijn vingers op het toetsenbord komen en niet eens uit mijn hoofd. Dat zijn voor mij de mooiste zinnen. Die zinnen wil ik in een blog gaan zetten.

En ik doe het nog niet, want waarom zou ik het doen? Daar zijn zoveel redenen voor: ‘er zijn al heel veel blogs, wat heb ik toe te voegen, ik ben een kleintje in het geheel, ik mag mijn kop niet boven het maaiveld uitsteken…’
Mijn superego aan het woord, die zorgt dat ik dat niet ga doen wat ik eigenlijk wel zou willen. Die houdt mij klein.
Echt naar mij zelf luisteren is de pen pakken en gaan schrijven. Schrijven omdat ik altijd zoveel woorden in mijn hoofd heb, over bewustwording, duurzaamheid, dieren, innerlijk kindwerk, meditatie, natuur, etc. Het is eigenlijk een zooitje daarboven in mij. Ik wil structuur brengen aan de woorden die in mij huizen. Dat ik overzicht krijg als ik schrijf, geeft mij houvast.
Dit kan ik voor mezelf doen, dat geeft mij steun, maar ik wil het ook delen. Door mijn tekst zichtbaar te maken, stel ik mij open en bloot op. Dat is de manier voor mij om het te doen. Dat ik de randen raak van mezelf en waarschijnlijk ook die van anderen. Daarmee kan verbinding en herkenning ontstaan en het maakt dan eigenlijk niet uit of de lezer mij nu wel of niet kent.’

OLYMPUS DIGITAL CAMERAZo bleef het nog maanden stil. En maar knarsen in mij zelf. Want: ‘mijn blogs moeten een doel hebben, ik moet weten wie mijn doelgroep is, ik heb een duidelijke kop en staart nodig……’ Ofwel., ik houd mezelf vast in een vicieuze cirkel. Terwijl ik alles voorhanden heb: een laptop, een eigen website, sociale netwerken en tijd.
Wat houdt me dan tegen?
Ik zit nu juist in een periode dat ik er ruimte voor heb.
Dus ik zeg nu tegen mezelf: doen!
Al is het midden in de nacht, zoals nu, schrijf als ik wil schrijven.

Ik weet op het moment dat ik begin, komt de rest vanzelf. Ik zie graag waar het me heen brengt. Minimaal eens in de week wil ik een blog schrijven. Als ik niet begin, dan gebeurt er ook niets. En jij als lezer hoeft het niet te lezen, ik doe dit, omdat ik dit zelf heel graag wil doen. Dat is voor mij het belangrijkste.

Margot Shunya

 

Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.