Blog: Ze zeggen dat het donker wordt

Ze zeggen er is haast geen tijd, ze zeggen dat het donker wordt…
Vanochtend bij het opstaan voelde de dag voor mij heel lang en het maakte me wat nerveus. Ik heb tijd genoeg en het lijkt alsof ik geen tijd heb. Tijd zat en geen tijd hebben, een bijzonder vreemde combinatie.

Ongemerkt ging ik zachtjes in mezelf zingen. “Want wat ook een ander zegt, er is tijd genoeg, voor jou, voor mij, voor iedereen.”

Ik was 14 jaar en het nummer van Ernst Jansz ‘Tijd genoeg’ kwam bij mij binnen als een bom. Het raakte me aan alle kanten. Ik werd er door gerust gestelblauwe luchtd en het joeg me op. Hij zong het zo liefdevol, zo warm, zo aandachtig. De rust die ervan uit ging, maakte mij stil. In mijzelf voelde ik gejaagdheid, want ik moest goed mijn best doen op school en er werd verwacht dat ik wist wat ik wilde voor de rest van mijn leven. Ik smolt weg als hij zong dat naast dat er tijd tekort is en grauwe dagen, de wolken blauw werden geverfd.

Deze ochtend was zo’n ochtend. Dat ik in de war raakte. Me wiebelig de dag in voelde gaan. En het vooruitzicht dat er deze week weer een chemokuur volgt. Geen fijne ingrediënten. Na de gebruikelijke ochtendrituelen ging ik zitten. Op de bank. Zitten. Verder niets. Ik hoorde de kippen buiten jengelen. Ik liet ze jengelen. Ik zat. Meer niet. Zitten. Ja, ademhalen. En voelen dat ik een lichaam heb. Mijn voeten behaaglijk in mijn warme sloffen. Terwijl mijn vingers fris aanvoelden, lagen mijn handen rustig in mijn schoot. De bankkussens zetelde zacht in mijn billen en rug. De zon scheen warm naar binnen en buiten maakten de wolken plaats voor blauw. De wiebeligheid in mij verdween, evenals nervositeit. Zo’n klein moment. Een groot cadeau.

Ik ging weer zachtjes neuriën en voelde dat ik was gesmolten. Ik had gehoor gegeven aan de stilte. Maar ik ging wel even op zoek naar dit nummer op YouTube en ik kwam een hele mooie versie tegen. Ik zit te genieten en zing luidkeels mee: ‘Ze zeggen dat het donker wordt. Ze zeggen, regen regen regen op je kop. Aiajajaja…’

De hond kijkt mij aan en ik zeg: baasje is blij, ze heeft zichzelf weer op de rit gezet. Ik pak de riem en zie een kwispelende staart en we zijn beide blij. We gaan naar het bos.


Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.

Lotusbloem 2

Eén gedachte over “Blog: Ze zeggen dat het donker wordt

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

3 × vier =