Wat bloedprikken mij leert

“Maak maar een vuist’, zei ik tegen mijn lief. Terwijl hij zijn vuist balt, kijk ik hem liefdevol aan. Zo hebben we nog nooit tegenover elkaar gezeten. Ik schuif wat dichterbij en vraag of hij zijn arm iets meer naar beneden wilt strekken, zodat zijn arm op mijn been kan steunen.  

Ik pak mijn naald en breng deze in een ader in zijn arm. Op het moment dat ik het eerste buisje aan de naald schuif, komen er tranen in mijn ogen. Dit klopt niet, dat ik mijn eigen man prik. “Dit is raar,” zeg ik zachtjes, “ik hoor jou niet te prikken. je bent mij dierbaar, alsof ik mijzelf prik.”  Na de drie buisjes die ik had afgenomen, droogde ik mijn paar tranen en tegelijk drukte ik het watje op de plek waar ik had geprikt.

Mijn tranen kwamen doordat ik resoneerde op het moment van prikken. Als je iemand met zijn hoofd tegen de deur ziet lopen, zeg je soms zelf ‘au’. Divyam Kranenburg heeft hier een mooi artikel over geschreven (link hieronder).

Vlak voor ik mijn man Adri ging prikken, merkte ik in mijn lijf dat er iets heel subtiel in mij veranderde. Ik nam een bijna niet waarneembare houding aan waardoor ik afstand hield. Heel licht voelbaar was dit. Genoeg om op dat moment te ervaren dat ik bij het afnemen van bloed, ik mijn lichaam afscherm van de ander als ik prik. Gelijk, in een fractie van een mini-sceonde, liet ik deze houding weer los. Ik kon op dat moment ervaren dat ik een houding aannam vanuit zelfbescherming, om niet te hoeven voelen.

IMAG1699 - Edited

In mijn reguliere werk (medewerker trombosedienst), zorg ik dat ik mijzelf aard op het moment van bloedprikken, dat ik blijf ademen, dat ik mij ontspannen beweeg. Dit omdat ik met veel mensen in contact kom. Als ik mij zelf blijf aarden en ontspannen ervaar ik dat als prettig en het zelfs helend is voor mijzelf, maar ook de voor de persoon die ik op dat moment prik. Als ik het vliegen snel doe, zonder aandacht, dan krijg ik een gespannen lichaam, dat moeheid tot gevolg kan hebben.

Door deze ervaring dat ik bij mijn eigen lief bloed afnam, werd ik gewaar, dat ondanks aarden en ademen nog dieper in mijn lichaam iets gebeurde. Dankzij mijn vertraging merkte ik op dat mijn lichaam zich van binnen licht schrap had gezet. Nu houd ik mijn lichaam voor zover mogelijk ontspannen. Ook in lastige posities bij mensen die bijvoorbeeld in bed liggen.

Door in vertraging te gaan, word je je meer gewaar van je gevoelens in je lichaam. Ga maar eens door je woonkamer heel rustig lopen, stap voor stap. Blijf ademhalen. Wat word je je gewaar, in je benen, voeten, buik, armen, rug of hoofd? Waarschijnlijk ontdek je andere sensaties wanneer je gewoon zoals altijd door je woonkamer loopt.

Een deelnemer van Uit je Stress verwoordde haar ervaring van deze cursus: “Als ik vertraag, kom ik in mijn lichaam en daardoor sneller in mijn gevoel, waardoor er rust ontstaat.”

En dat is steeds oefenen, steeds opnieuw waarnemen. Wat gebeurd er nu in mij. Want we zijn gewend om snel te handelen of op een automatische piloot te werken. Dat zijn momenten dat spanning in je lichaam kan gaan vastzitten en op den duur stress kan ontstaan.

Wil jij ontdekken hoe jij met spanning en ontspanning omgaat? Hoe je meer in balans kunt komen en blijven?  Dit kun je ervaren tijdens de minireeks Uit je Stress, misschien wellicht iets voor jou?

 

Margot Shunya

Lotusbloem 2


Links:

 

Wil je op de hoogte blijven van mijn blogs en activiteiten?
Meld je aan voor mijn nieuwsbrief van Innertrans.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

16 − 9 =

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.